Yüzyılın mankeni...

Herkeste vakti zamanında olmuş yada elbet bir gün olacak olan bu varlığa sempati hali bende hastalıklı bir saplantı halinde değil ama hatırı sayılır bir derecededir. Birazcık uzaktan bir sevgi benimkisi. Çetin kış şartları için neler yapılmalıdır, gaz teli koparsa ne yapılmalıdır yada yeni alınan bir vosvosun ruhsat işlemleri nasıl yapılır soruları benimle vosvos arasında olan şeylere dahil değil. Yani işin teknik kısmını, aletin nasıl sağlıklı yürütüldüğünü bilemem. Herkesin kendine has bir vosvos aşkı vardır derler ya..Ben bu arabayı dururken seviyorum. Bu genelde gidememesinden kaynaklanan bişey değil. Giderken de görmüşlüğüm çoktur ama park etmiş bir vosvos, sollayan yada çoğunlukla sollanan bir vosvostan daha bir dönüp dönüp bakılasıdır. Çünkü bu arabanın dekoratif bir tarafı var. Duruma uygun mimikleri varmış gibi. Yeni çıkan arabalar şahlara kaldırılıp en yüksek hızlarda keskin virajlarda sallandırılırken, vosvos yolun kenarında motor kapağı açık, sahibi işin içinden çıkamayıp usta çağırmaya gider vaziyetteyken en içten ve ne olursa olsun aldırmaz ve o kendinden emin pozunu verir. Daha güçlü bir motora ihtiyacı da yoktur çünkü ona varan bunun için varmamıştır. Ayrıyeten mümkün her açıdan da poz verebilen bir arabadır bu. Neresinde durursan dur, nerden bakarsan bak tatmine vardıracak bir poz verir. Tüm hatlarıyla yayılmış, binip gitmek için değil, oturup izlemek içindir. Üzerine nice modifiyeler yapıp forumlarda oylara açmaktansa üstünü açıp koltukları karşılıklı yapıp içinde eşle dostla yemek yemek tek yapmak istediğimdir. Garip durmuş olabilir.. Ama bu araba benim için böyle bişey. Arabadan çok, fazlasıyla değerli bir eşya gibi. Yani sahip olursam öyle olcak.. Sahip olduğu motor sesi de ayrı bir keyif vericidir ama onu da vitesi yerinden oynatmadan alabilirim. Binek araçtan çok evdeki oyuncak tadını vermiştir hep bana. Belki oyuncaklarıyla yetinmekten kalan birşey olabilir. Haksızlık olabilir ama durum bundan ibarettir.